Ginekologpsycholog Dorośli i psychologia Rzecz o kolce niemowlęcej dla osób wspierających

Rzecz o kolce niemowlęcej dla osób wspierających



Jeżeli prawidłowo wesprzemy rodzica dziecka z kolką niemowlęcą, możemy osiągnąć efekt terapeutyczny. Czyli uspokoimy rodziców, a dziecku się poprawi.

U rodziców kolka niemowlęca pogarsza jakość życia, powoduje wysoki poziom lęku. Mogą być sfrustrowani, wyczerpani, źli i bezradni. To może wpływać na relacje między nimi, a także długofalowe relacje między nimi a dzieckiem.

Jak więc wesprzeć? Jakie rodzaje wsparcia społecznego można udzielić?

Wsparcie społeczne

INFORMACYJNE

  • o dziecku (po zbadaniu przez lekarza): zdrowe, rozwój i przybór masy ciała prawidłowy, brak objawów niepokojących (gorączka, senność, wzdęcie brzucha, inne)
  • o kolce: powszechne, nie zaburza rozwoju ani przyrastania masy ciała, nie wpływa na dziecko w późniejszym etapie życia, ustąpi samoistnie, nie jest wynikiem błędów pielęgnacyjnych
  • o lekach, suplementach diety i dietach: brak skuteczności środków farmakologicznych i innych interwencji
  • o odpowiednich mieszankach zastępczych dla dzieci karmionych sztucznie: hydrolizaty o znacznym stopniu hydrolizy białka serwatkowe – Bebilon pepti, Bebilon pepti MCT; kazeinowe-Nutramigen, Pregestimil

EMOCJONALNE

Omawiamy z rodzicami ich emocje. Bardzo ważne, jak to zrobimy.

  • Zaznaczamy moment, w którym zajmujemy się emocjami. „ Może porozmawiamy o tym, jak się Pani czuje?”
  • Dajemy możliwość wygadania się o emocjach.
    • Słuchamy aktywnie, z zainteresowaniem. Kiwamy głową, używamy krótkich przerywników „aha”, „mhm”. Pacjent musi się czuć słuchany i rozumiany.
    • Zadajemy pytania otwarte „Jak wygląda Wasz trudny wieczór?”, „Jak się czujesz teraz?”
    • Parafrazujemy – powtarzamy, co powiedział pacjent, innymi słowami. „Czyli płacze nieprzerwanie przez pół nocy”.
  • Czego nie robimy? To jest czas rozmowy o emocjach!
    • Nie pocieszamy pochopnie „ To nic wielkiego”, „To minie”, „ Będzie dobrze”.
    • Nie odwracamy uwagi „Ależ pięknie przybiera”, „a jak się ładnie uśmiecha”.
    • Nie porównujemy „Inni rodzice przeżyli i nic nie stało się”.
    • Nie opowiadamy historii „A u mnie…”, „a jednej koleżance”.
    • Nie używamy trudnych słów (zarówno trudnych w znaczeniu, jak i trudnych do zniesienia): „Weź się w garść”, „Macierzyństwo to nie bułka z masłem”, „Na pewno przesadzasz”, „Może to dyschezja”, „To tylko zaburzenie czynnościowe”.
    • Nie podajemy informacji. To nie ten moment.
  • Wskazujemy mocne strony rodziców. Ważna informacja dla rodziców: „Jesteście dobrymi rodzicami, postępujecie prawidłowo, robicie dobrze”.
  • Warto też wyraźnie zakończyć„ Czy jest coś jeszcze, o czym chciałaby Pani porozmawiać?”

INSTRUMENTALNE

Dostarczamy wszelkich potrzebnych instrumentów.

  • Lekarz, położna, pielęgniarka może pokazać jak prawidłowo karmić dziecko, jak prawidłowo pielęgnować dziecko, zaopatrzyć w sprzęty sprzyjające laktacji.
  • Członek rodziny, osoba bliska może ugotować lub zapewnić posiłek, może zająć się dzieckiem i pozwolić wypocząć.
  • Instruktor wiązania chust może pokazać jak zawiązać chustę.

 

Osoba, która wspiera, musi uważnie przyjrzeć się wspieranemu i oszacować, który rodzaj wsparcia jest najważniejszy, a który mniej. Podążamy za potrzebami rodziców.

 

Źródło: Żywienie i leczenie żywieniowe dzieci i młodzieży, pod redakcją prof. Hanny Szajewskiej, Medycyna Praktyczna, 2017

Karmienie piersią w teorii i praktyce. Podręcznika dla doradców i konsultantów laktacyjnych oraz położnych, pielęgniarek i lekarzy. Nehring-Gugulska Magdalena, Żukowska-Rubik Monika, Pietkiewicz Agnieszka, 2017, Medycyna Praktyczna

Wsparcie społeczne, stres i zdrowie. Sęk Helena, Cieślak Roman, 2011, PWN

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.